กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ใช้พวกมันซ้อมมือ ถ้าทนไม่ไหวให้บอกผม ผมจะพาเธอไปจากที่นี่ทันที”
“อืม!”
คมดาบนับไม่ถ้วนถูกเสกออกมา ตัวไหนเข้ามาก็แทงตัวนั้น สัตว์ประหลาดที่ได้รับบาดเจ็บถูกตัวที่ตามหลังมาลากไปกัดกิน สัตว์ประหลาดโถมเข้ามาลอกแล้วลอกเล่าอย่างไม่สิ้นสุด เธอฆ่าไม่หวาดไม่ไหว สัตว์ประหลาดอัปลักษณ์นับพันตัวล้อมพวกเธอไว้แน่นหนา พวกเธอราวกับปลาทองที่ถูกสัตว์ประหลาดจ้องมอง จิตใจของหลงเชียนดิ่งหวาดกลัวถึงขีดสุด!
“ตั้งสติไว้! เธอทำได้! พวกนี้ก็แค่สัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ! เธอเหยียบพวกมันตายก็เหมือนเหยียบมดนั่นแหละ!”
หลงเชียนกัดฟัน เร่งความเร็วในการโจมตี คมดาบยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นและรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งสามารถแทงทะลุสัตว์ประหลาดได้สองสามตัวในดาบเดียว!
“อย่าสิ้นเปลืองพลังงาน! ดาบเล่มไหนเรียกกลับมาได้ก็ดึงกลับมาให้หมด!”