เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนนำพวกเขามาที่ห้องรับแขก ให้พ่อแม่ของพวกเขาคอยเฝ้าดู
“คนละหนึ่งลูก ค่อย ๆ กินนะ”
“โอ้~!”
เด็กทั้งสามคนส่งเสียงเฮ พวกเขาไม่เคยทานแอปเปิลมาก่อน จึงกอดแอปเปิลไว้ดม ๆ เลีย ๆ คิดจะเล่นให้พอใจก่อนค่อยกิน
ทั้งสองคนอย่างหมิงลี่ต่างตกตะลึง สามัญชนคนนี้ไม่ใช่สามัญชนอย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้เลย! นี่ไม่ใช่พืชที่มีแค่ชนชั้นขุนนางเท่านั้นที่มีหรอกหรือ?!
เสี่ยวอีถือขวดนมเดินออกมา อวี่เห็นสภาพดูไม่ได้ของเสี่ยวอีก็รู้สึกอับอายขายหน้าทันที จึงสะกิดมือภรรยา
“ขอโทษด้วยนะ เด็กบ้านเราซนเกินไปหน่อย อวี่ นายช่วยซ่อมหุ่นยนต์ของคุณหนูเสี่ยวเชียนหน่อยสิ”
ดวงตาของอวี่เป็นประกาย ภรรยาฉลาดจริง ๆ!
“เอ่อ ไม่ต้องหรอก เสี่ยวอีซ่อมตัวเองได้”
“ฉันจัดการเอง ฉันมีใบอนุญาตจักรกลรบ ซ่อมหุ่นยนต์แค่นี้ง่ายนิดเดียว”