ตอนที่ 42 เด็กหมาป่า

หลงเชียนสับสนไปหมด เจ้าก้อนแป้งก็น่ารักน่าเอ็นดูอยู่หรอก แต่มาทีเดียวสามตัว มันรับไม่ไหวแล้วนะ!

“เอ่อ สวัสดี พวกคุณคือ...”

“สวัสดีคุณเสี่ยวเชียน! ผมเป็นพ่อของเด็ก ๆ ผมชื่ออวี่!”

“สวัสดีคุณเสี่ยวเชียน ฉันเป็นแม่ของพวกเขา ฉันชื่อหมิงลี่”

“เอ่อ แล้วพวกคุณมาอยู่ที่ระเบียงบ้านฉันได้ยังไง”

“พี่สาวเสี่ยวเชียน พี่สาวเสี่ยวเชียน!”

พอเห็นหลงเชียนไม่สนใจ ทั้งสามคนก็เอาแต่ตะโกนข้างหูหลงเชียนจนเธอเริ่มตั้งคำถามกับชีวิต โชคดีที่แม่ของเด็กลากเจ้าตัวแสบทั้งสามออกไปได้ทันเวลา

กับคนแปลกหน้าก็ยังต้องเฝ้าระวังอยู่ หลงเชียนยืดตัวเกร็ง ไม่มีเจตนาจะเปิดทางให้พวกเขาเข้าบ้านเลยแม้แต่น้อย

“เด็กสามคนบ้านเราเห็นว่าที่บ้านคุณมีมนุษย์สัตว์เหมือนกันก็เลยงอแงจะมาให้ได้ พวกเขายังไม่เคยเห็นมนุษย์สัตว์ที่อายุพอ ๆ กันเลย”