กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นแววตาเศร้าหมองของหลี่เซียงจวิน ใจของต่งเสี่ยวหว่านก็อ่อนลงในทันที นางพยักหน้าด้วยความสงสาร เดินไปที่ประตู แล้วถุยน้ำลายใส่แผ่นหลังของโหวฟางอวี้ที่จากไปอย่างแรง ก่อนจะปิดประตูไม้ห้องกล้วยไม้ลงดังปัง!
เวลานี้ หลี่เซียงจวินผู้เคยเข้มแข็งมาตลอดก็ทนต่อไปไม่ไหวอีก นางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยเรี่ยวแรงที่หมดไป ใช้สองมือปิดใบหน้า น้ำตาใสสองสายค่อย ๆ ไหลออกจากซอกนิ้ว
ต่งเสี่ยวหว่านโอบหลี่เซียงจวินที่ทั้งเศร้าและน้อยใจไว้ในอ้อมกอดด้วยความสงสาร ในอ้อมกอดของเพื่อนสนิท ร่างกายที่เกร็งของหลี่เซียงจวินก็ผ่อนคลายลงในที่สุด นางร้องไห้โฮระบายความไม่ยอมจำนนและความน้อยใจในใจออกมาทั้งหมดในคราวเดียว