กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พูดเรื่องหญิงโสเภณีกับขันที เช่นนี้มันไร้สาระสิ้นดี!
อ๋องฝู จูโหยวซง องค์ชายนี่ช่างคิดได้จริง ๆ!
“อ้า! ข้าลืมไปเสียสิ้น ใต้กายของต้าป้านหาน... กระแอมกระไอ ข้าเดิมทีให้ผู้สำเร็จราชการเฟิ่งหยาง หม่า ซื่ออิง หาสาวงามหยางโจวมาถวายข้าสักสองสามคน ใครจะรู้ว่าหลายวันมานี้เขาไม่เห็นแม้แต่เงา ข้าอยู่ในจวนนี้มาหลายวันอึดอัดจนทนไม่ไหว ไม่ทราบว่าต้าป้านหานจะหา...จากในเมืองหยางโจวได้หรือไม่...”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จูโหยวซงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองหานจ้านโจวซึ่งมีสีหน้าขุ่นมัวด้วยแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“อ้า! พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! บ่าวรับใช้รับพระบัญชา รับรองจะทำให้ฝ่าบาทพอพระทัย!” ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด หานจ้านโจวก็ราวกับลูกบอลที่ลมออกหมด หมดเรี่ยวแรงฝืนรับปาก