เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เงียบ!”
เมื่อกดเสียงจ้อกแจ้ก “หึ่ง ๆ” ของเหล่าทหารลงได้ ฉงเจินก็ลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่แถวนางขับร้องเหล่านั้น แล้วกล่าวเสียงดังต่อดวงตาคู่นั้นที่เปล่งประกายสีเขียวอยู่ใต้แท่นว่า “พวกเจ้าว่า นางพวกนี้สวยไหม?”
“สวย!” ทุกคนใต้แท่นส่งเสียงหอนโหย่งราวกับหมาป่า
หวังเจียเยี่ยน หวังเต๋อฮว่า และคนอื่น ๆ บนแท่นมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าฉงเจินกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ในใจ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเหล่าทหาร รอยยิ้มของจักรพรรดิฉงเจินก็ยิ่งสดใส “ข้าเตรียมจะเลี้ยงฉลองกองทัพในคืนนี้ ขอเชิญพวกเจ้าชมการขับร้องและร่ายรำของนางขับร้องเหล่านี้ พวกเจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?”
“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี!!!”
นายทหารและทหารทั้งหมดต่างตะโกนสุดเสียง คลื่นเสียงพุ่งทะยานขึ้นถึงเมฆา!
หลังจากที่พวกเขาตื่นเต้นกันจนพอแล้ว ฉงเจินก็ยิ้มและเอ่ยสองคำออกมาจากปาก:
“แต่ทว่า...”