เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ค่ายใหญ่กองทัพกวนหนิง ในลานฝึกยุทธ์ขณะนี้เงียบสงัดไปทั้งลาน!
“บังอาจ! ท่านอู๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังพูดอะไร?!”
ไม่ทันให้ฉงเจินเอ่ย หวังเต๋อฮว่าได้ตวาดด้วยความโกรธก่อนแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่คนที่เฉื่อยชาที่สุดก็มองออกว่านี่คืออู๋ซานกุ้ยต้องการทำให้จักรพรรดิฉงเจินขายหน้าต่อหน้าผู้คน
หลีอวี้เถียนและหวังหย่งจี๋ก็หน้าซีดเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นความร้ายแรงของเรื่องนี้ในดวงตาของอีกฝ่าย
“อู๋ซานกุ้ยคนนี้ เขาคิดจะทำอะไร?!”
“เหตุใดก่อนหน้านี้ไม่มีการปรึกษากับเราเลย!”
หลีและหวังทั้งสองกำลังจะก้าวออกไปเกลี้ยกล่อม ก็เห็นอู๋ซานกุ้ยไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าฉงเจิน กล่าวเสียงดังว่า “ขอฝ่าบาททรงลองยิงให้พวกข้าดู!”
“กบฏแล้ว! กบฏแล้ว!” ใบหน้าหวังเต๋อฮว่าแดงก่ำ กรีดเสียงร้อง “องครักษ์เสื้อแพรอยู่ที่ใด! คนมา! จับกบฏชั่วที่บังอาจล้ำเส้นคนนี้ไว้!”