เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าดูถูกว่าทหารเหล่านี้ปกติจะหวาดกลัวอู๋ซานกุ้ยเพียงใด แต่บัดนี้ฝ่าบาทผู้มีศักดิ์สูงกว่าอู๋ซานกุ้ยกลับยืนอยู่ข้างพวกเขา ทหารชั้นล่างเหล่านี้ราวกับมีเสาหลักของกลุ่ม แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าของอู๋ซานกุ้ยที่มืดครึ้มถึงขีดสุด เริ่มทยอยเข้าไปรับเงินเบี้ยหวัดทหาร แล้วคุกเข่าลงเปล่งเสียงถวายพระพรด้วยความยอมรับด้วยความเต็มใจ:
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระราชทาน!”
ความโกรธบนใบหน้าของอู๋ซานกุ้ยยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ เขาผลุนผลันหันกลับ ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปในค่าย พลางกล่าวว่า “ในเมื่อฝ่าบาททรงมีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้ กระหม่อมมีอาการป่วย ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อน ณ ที่แห่งนี้ได้ ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้กระหม่อมกลับไปพักผ่อนในค่าย!”
กล่าวจบ ก็ไม่รอให้จักรพรรดิฉงเจินตอบ ขึ้นหลังม้าโดยตรง พาทหารองครักษ์ไม่กี่คนเดินจากไปอย่างไม่ไยดี