กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ซื่อหมินก็กระโดดลุกขึ้น มุ่งตรงไปทางเขตพระราชวังหลวง
หวังเฉิงเอินวิ่งตามหลังเขาติดๆ ไปพลางตะโกนว่า “ฝ่าบาท ฝ่าบาท พระองค์จะเสด็จไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ แพรไหมสีเหลืองแขวนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว!”
“ต้าป้านหวัง ไม่แขวนคอแล้ว ตามเรากลับวัง รวมคน แล้วฝ่าวงล้อม!”
หลี่ซื่อหมินก้าวเท้าใหญ่มุ่งลงจากเขาโดยไม่หันกลับมามอง
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าก็คือมหาจักรพรรดิฉงเจินแห่งต้าหมิงนี้!
...
ฉงเจินเดินเข้าไปในเขตพระราชวังหลวงพลางขมวดคิ้วครุ่นคิดหาหนทาง
เมื่อผสานกับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในสมอง เขาก็วินิจฉัยอย่างแหลมคมว่า ในเมื่อผู้ลี้ภัยสามารถรุกคืบอย่างรวดเร็วไร้ผู้ต้านจนถึงเมืองหลวง และกำลังจะฝ่าเข้าเมืองชั้นใน