ตอนที่ 82: ในเมือง - สู้หมาป่าและบ่ายวันฤดูใบไม้ร่วงอันรื่นรมย์

ตอนที่ 82: ในเมือง - สู้หมาป่าและบ่ายวันฤดูใบไม้ร่วงอันรื่นรมย์

หอกยาวไม่มีประโยชน์ในระยะประชิดเช่นนี้ สิ่งที่จ้าวจีพึ่งพาได้มีเพียงดาบยาวและโล่เท่านั้น ทว่าโล่ยังคงพอกด้วยโคลนหนาเตอะสำหรับกันน้ำกรด และถูกเขาวางทิ้งไว้ตรงทางออกของค่ายพักแรม

ยามนี้คิดจะวิ่งไปหยิบโล่ย่อมไม่ทันการอย่างเห็นได้ชัด จ้าวจีจึงทำได้เพียงกระชับดาบยาวในมือให้แน่นขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าดาบที่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้า จะได้ใช้งานจริงในคืนนี้พอดิบพอดี ถือโอกาสให้มันได้ลิ้มรสคาวเลือดเสียเลย น่าเสียดายที่ชุดเกราะหนังครบเซ็ตของเขายังอยู่ระหว่างการตัดเย็บ ไม่อาจนำมาใช้ในการต่อสู้ครั้งนี้ได้ทัน

จ้าวจียืนคุมเชิงกับหมาป่าชรา โดยมีกองไฟคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย นี่คือความได้เปรียบเล็กๆ น้อยๆ ที่จ้าวจีค่อยๆ ขยับฝีเท้าสร้างขึ้นมาโดยไม่ทำให้หมาป่าตื่นตระหนกจนเกินไป

สัตว์ป่าย่อมหวาดกลัวไฟ ยิ่งสัตว์ที่มีขนยาวหนาเพื่อกันหนาวยิ่งกลัวไฟเป็นทวีคูณ เพียงแต่นี่คือหมาป่าชราที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ตลอดชีวิตของมันต้องเคยเรียนรู้วิธีรับมือกับกองไฟของมนุษย์มาแล้ว นั่นคือการลอบโจมตีจากด้านหลังของมนุษย์

ขณะที่จ้าวจีกำลังคุมเชิงกับหมาป่าอยู่นั้น จู่ๆ หมาป่าก็พุ่งชนรั้วกิ่งไม้ของค่ายพักจนทะลุ แล้วผลุบหายเข้าไปในความมืดมิด

หมาป่าสลับเปลี่ยนทิศทางไปมาในความมืด ตอนแรกจ้าวจียังพอจะจับตำแหน่งของมันได้ ทว่าเมื่อหมาป่าค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลงอย่างระมัดระวังและซ่อนตัวเข้ากับความมืด จ้าวจีก็ไม่อาจระบุตำแหน่งที่แน่นอนของสัตว์ร้ายในความมืดได้อีก