กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Owl Baron
บทที่ 2 ความตกตะลึงในโลกอันพิสดาร
จ้าวจีหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าร่างกายยังคงอ่อนแอมาก การเดินด้วยฝีเท้าที่ไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ย่อมไม่ได้การ เขาต้องหาอะไรสักอย่างมาค้ำยันร่างกาย เพื่อรักษาการทรงตัวในการเดินด้วยร่างที่อ่อนปวกเปียกนี้
เขาลองดึงลำต้นของต้นไม้ที่พิงหลังอยู่ มันหนามากขนาดเท่าปากชาม ใช้ไม่ได้ เขาไม่มีทางหักมันได้และถือไม่ไหวโดยไม่มีเครื่องมือย่อมไม่ได้แน่ เขามองไปรอบๆ ฝั่งตรงข้ามของถนนดินข้างหน้ามีต้นไม้เล็กๆ อยู่ต้นหนึ่งน่าจะได้ ต้นเล็กๆ นั้นบางกว่าข้อมือเล็กน้อย และลำต้นก็ตรงมาก เหมาะที่จะนำมาทำเป็นไม้เท้าพยุงตัวในการเดินของเขาพอดี