กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 270 ออกเดินทางไปกว่างฝู่
ไล่แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่กลับไปแล้ว เสิ่นเว่ยตงก็เบียดตัวขึ้นเตียง “โม่โม่ ผมนอนเป็นเพื่อนนะ”
ซ่งอี่โม่ไอเบา ๆ เป็นการเตือน “นี่มันโรงพยาบาลนะ?”
ถึงเธอจะพักห้องผู้ป่วยสำหรับผู้มีตำแหน่ง แต่ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะมีใครจู่ ๆ ผลักประตูเข้ามาไหม
เสิ่นเว่ยตงโอบเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วหอมหลายที “กลัวอะไร สามีของเธอหูไวจะตาย ถ้าได้ยินเสียงฝีเท้าผมก็ลงจากเตียงทันที”
เอาเถอะ
โรงพยาบาลไม่อบอุ่นเหมือนบ้าน ตอนนี้มีคนยื่นมือมาเป็นเตาผิงให้เอง เธอจะปฏิเสธได้ยังไง
ซ่งอี่โม่เอาขาพาดบนต้นขาของเสิ่นเว่ยตงอย่างไม่รู้สึกผิดเลย ปากก็พึมพำ “สบายจัง”