กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 684 ?
บนใบหน้าลู่เยี่ยนมีแววกระอักกระอ่วน เขาเกาหัว “ดูเหมือนจะใช่”
ซูจื่อจ้งตบไหล่เขา ส่งสายตาประมาณว่าเจ้าดูแลตัวเองให้ดี “เจ้าไปหาเรื่องนางทำไมกัน?”
“ปกติเด็กคนนี้ใจกว้าง ไม่ค่อยโกรธใคร แต่พอโกรธขึ้นมาแล้วต้องง้อกันยาว ดื้อจนวัวสิบตัวก็ลากกลับมาไม่ได้”
นางไม่ค่อยโกรธใครก็จริง แต่ถ้าโกรธขึ้นมาก็อารมณ์รุนแรงไม่น้อย ไม่ทำอะไรหรอก แค่ไม่พูดกับเจ้า ไม่มองหน้าเจ้า ทำเหมือนเจ้าไม่มีตัวตน