กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 589 ข้าก็คิดเช่นนั้น
ยามเซิน (15:00–17:00) ผักกูดเกี๊ยะทั้งหมดดองเสร็จแล้ว เมื่อมองไหที่เพิ่มขึ้นในครัวกับพริกสับหมักที่พร่องไปเกินครึ่งไห ซูจื่อหลิงก็จมอยู่ในภวังค์
เธอทุบแขนที่ปวดจนยกไม่ขึ้นเบา ๆ ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะทั้งตีผักกูดเกี๊ยะจนแขนอ่อนแรง แล้วยังหั่นผักกูดเกี๊ยะจนแขนอ่อนแรงอีกด้วย
บิดาของซูฉีกผักกูดเกี๊ยะมาตลอด นิ้วมือเปื่อยย่นไปหมด พอยกไหใบสุดท้ายไปวางเสร็จ เขาก็ยืดเส้นยืดสายพร้อมขยับแข้งขยับขา
“ในที่สุดก็เสร็จสักที คนเราอายุมากขึ้นนี่เหนื่อยง่ายจริง ๆ”
ซูจื่อหลิงพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”
บิดาของซู “?”