กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 552 ท่านอาหย่งเหอ ท่านก็ไม่เด็กแล้วนะ
ซูจื่อจ้งชะงักฝีเท้าที่กำลังเดินเข้าไปข้างใน แล้วค่อย ๆ หันไปมองซูจื่อหลิง
ซูจื่อหลิงโบกมือ “ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
ซูหย่งเหอยิ้มกว้าง พูดต่อว่า “อย่ามองหลานสาวคนโตเลย เรื่องนี้นางไม่ได้เป็นคนพูดจริง ๆ”
ซูจื่อหลิงหันไปมองเขา “แม้แต่ท่านก็รู้แล้วหรือ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” ซูหย่งเหอยกคิ้ว “ทั้งหมู่บ้านพูดกันทั่วแล้ว คนที่ยังไม่รู้คงมีไม่กี่คนหรอก”
มุมปากซูจื่อหลิงกระตุก นางพึมพำว่า “ปากใครช่างกว้าง พูดเร็วเสียจริง”
ท่านย่าซูไม่แปลกใจ “คงเป็นแม่สื่อของเจ้านั่นแหละ”
ที่ท่านย่าซูพูดถึงคือแม่สื่อ วันนั้นซูจื่อหลิงกับคนอื่น ๆ ไปบ้านฝ่ายหญิงมาแล้ว โดยรวมก็ชอบกันมาก หลังจากนั้นซูจื่อจ้งไปขายแป้งถั่วคนเดียวสองครั้ง ไม่รู้ว่าทั้งสองคนได้เจอกันหรือเปล่า
หลังจากกลับมาวันนั้น จู่ ๆ เขาก็บอกท่านย่าซูว่าสามารถไปสู่ขอถึงบ้านได้แล้ว