กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 546 อันอัน
“ข้าว่าพวกเจ้าหน้าคุ้น ๆ ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้าจริง ๆ ด้วย!”
“เต้าหู้บ้านเจ้าทำได้ดีจริง ๆ กินครั้งเดียวแล้วก็คิดถึงอยู่ตั้งนาน ว่าแต่หลังจากนั้นทำไมไม่มาขายอีกล่ะ”
“นั่นสิ พวกเรารอกันทุกวันเลย รอตั้งนานก็ไม่เห็นพวกเจ้ามา ทั้งที่มีแค่บ้านพวกเจ้าที่ทำเต้าหู้แบบนี้ได้ แต่ที่ขายในเมืองล้วนเป็นสีขาวทั้งนั้น”
พอพูดถึงพี่น้องที่ขายเต้าหู้ ทุกคนก็ทยอยนึกออก พากันถามโน่นถามนี่เสียงเจี๊ยวจ๊าว แน่นอนว่าก็ไม่ลืมลองชิมแป้งถั่วไปด้วย
ซูจื่อหลิงยิ้มรับพลางอธิบาย “ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ หลังจากนั้นที่บ้านยุ่งมากจริง ๆ ปลีกตัวมาไม่ได้ เลยไม่มีเวลามาขาย วันนี้พอมีเวลาว่าง พวกเราก็รีบมาเลย”
“แป้งถั่วของเจ้านี่ขายอย่างไร”