บทที่ 510 ถั่วลันเตาทอดกรอบหอม

บทที่ 510 ถั่วลันเตาทอดกรอบหอม

เมื่อนึกถึงฟักแม้วที่จะเต็มไปทั่วภูเขาในปีหน้า ทุกคนในบ้านก็ตื่นเต้นจนแทบจะกินข้าวไม่ลง

ผู้เฒ่าซูกับบิดาของซูจื่อหลิงคุยกันเรื่องถางที่รกร้างต่อ ส่วนซูจื่อจ้งกับเอ้อร์สือรับหน้าที่ตัดไผ่ไป

ช่วงนี้เป็นช่วงที่พอจะมีเวลาถางที่รกร้างได้ ไม่อย่างนั้นพอผ่านปีใหม่ไป ช่วงปลายเดือนหนึ่งหรือต้นเดือนสองก็ต้องเริ่มเก็บถั่วปากอ้ากับถั่วลันเตา พอเก็บเสร็จก็ต้องเริ่มไถดิน รอไถเสร็จ หากฝนมาเร็วก็ต้องรีบปลูกข้าวฤดูร้อนต่อทันที

ถึงตอนนั้นก็จะยุ่งหัวหมุนจริง ๆ อย่าว่าแต่ถางที่รกร้างเลย กิจการในหุบเขาอาจต้องหยุดไปหลายวันเสียด้วยซ้ำ เรื่องใหญ่ที่สุดคือการหว่านเมล็ด

“รีบกินข้าวเถอะ อากาศก็หนาว กับข้าวเย็นหมดแล้ว” เห็นพวกเขาคุยกันยิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งลืมกินข้าว ท่านย่าซูจึงเคาะโต๊ะเบา ๆ เตือน

“ท่านย่า ข้าตักถั่วลันเตาให้” ถั่วลันเตาบนโต๊ะเย็นไปหน่อยแล้ว แต่ในหม้อดินเผายังร้อนระอุอยู่