กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 486 เปิดอกคุยกัน
“ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?”
เห็นแววกังวลบนใบหน้าฉางเช่อ เสิ่นซิงเหย่ก็ยืดเส้นยืดสาย “เปล่า ก็เขาช่วยรับไว้ให้แล้วนี่ กินข้าว กินข้าว กินเสร็จก็รีบไปทำงานกัน”
เมื่อครู่พวกเขาพูดกันเบาเกินไป จางไหวไม่กล้าเข้าไปใกล้ จึงไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขา แต่คราวนี้เขาได้ยินคำว่าไปทำงาน
“ใต้เท้า ไม่ทราบว่าต้องไปทำงานอะไรหรือขอรับ? ท่านสั่งให้ข้าน้อยไปทำก็ได้”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้าแค่ซื้อเส้นแป้งจากเถ้าแก่ร้านนี้ไว้หน่อย เดี๋ยวจะส่งกลับบ้านเกิด ถือเป็นเรื่องส่วนตัว เจ้านั่งกินของเจ้าเถอะ”
พูดแล้วเขาก็เลื่อนถั่วป่นชามที่ไม่มีใครแตะไปตรงหน้าฉางเช่อ “ชามนี้ให้เจ้า ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบ”