กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 440 ค่าแรงเพิ่ม
มารดาของซูพยักหน้าตาม “น้ำซุปไม่ค่อยเห็นความต่าง อาหารคลุกเย็นกับผัดผักเห็นชัดมาก ส่วนของทอดต่างกันมากที่สุด” นางพูดพลางคีบปลาอีกตัว “น้ำมันนี่ไม่จับตัวเลยจริง ๆ หรือ?”
ถึงตอนนี้นางก็ยังไม่ค่อยอยากเชื่อ เมื่อก่อนเคยได้ยินเรื่องน้ำมันถั่วเหลืองเหมือนกัน ทั้งยังไม่จับตัว แต่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ไม่ต้องพูดถึงราคาที่แพง ที่สำคัญคือในตลาดก็มีไม่มาก คนที่กินไหวก็มีแต่ครอบครัวร่ำรวยเท่านั้น
“อืม…ไม่จับตัว” ซูจื่อหลิงกลืนผัดผักป่าคำสุดท้ายลงไป “ของที่ทอดด้วยน้ำมันเมล็ชานี่ พอวางไว้จนถึงตอนเย็นก็ยังกรอบ ไม่หายกรอบเพราะชื้นหรอก”
ท่านย่าซูพยักหน้าตาม “เมื่อครู่ข้ามองดูแล้ว ไม่จับตัวจริง ๆ สีใสมาก”
“ใช่ไหมล่ะ! ข้าบอกแล้วว่าอาหารที่ผัดด้วยน้ำมันเมล็ชาอร่อย!” ซูจื่อหลิงยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น
กิ่งพันธุ์ที่ข้าปักชำไว้ไม่รู้ว่าจะรอดไหม พอเข้าฤดูใบไม้ผลิก็ย้ายไปปลูกบนเขาได้แล้ว
พอนึกถึงอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ผลชาน้ำมันจะออกเต็มภูเขา ซูจื่อหลิงก็ยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง
เพิ่งเข้าสู่กลางเดือน 11 ท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนโปรยปราย ยังดีที่เมื่อวานเพิ่งไปส่งของที่อำเภอ ช่วงสองสามวันนี้จึงไม่ต้องกังวลว่าวัตถุดิบของร้านอาหารจะไม่พอ