กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 428 ผักเหมาเหมา
เขาเคยลองกินแล้ว ของแบบนี้ทั้งเปรี้ยวทั้งฝาด แม้จะช่วยดับกระหายได้ แต่เขาก็ยังไม่ชอบกินอยู่ดี
“กลับไปลองก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?” พอออกจากป่าก็ใกล้ถึงบ้านแล้ว ตอนนี้ยืนอยู่ตรงนี้ยังมองเห็นหลังคาบ้านของพวกเธอได้เลย
“ว่าแต่พวกพี่มาได้อย่างไร รู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ทางนี้?”
ซูจื่อจ้งเปลี่ยนมือหิ้ว “ท่านแม่ทำอาหารเสร็จแล้ว เห็นเจ้ายังไม่กลับมาเสียที ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าแล้ว ท่านแม่เลยเป็นห่วงจึงให้พวกพี่ออกมารับ แต่…”
ซูจื่อจ้งหยุดไปครู่หนึ่ง มองของพวกนี้แล้วพูดว่า “ของตั้งเยอะขนาดนี้ ถ้าพวกพี่ไม่มา เจ้าคิดจะเอากลับไปอย่างไร?”