บทที่ 338 ขุดเหง้ากูดเกี๊ยะ

บทที่ 338 ขุดเหง้ากูดเกี๊ยะ

วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซูจื่อหลิงก็ได้ยินเสียงคนทุบประตู “ปัง ๆ ๆ” เสียงนั้นทำลายความเงียบสงบยามเช้า

คนทุบเว้นช่วงห่างกันสั้นมาก เสียงเร่งร้อน ฟังดูก็รู้ว่าคงมีเรื่องด่วน

ซูจื่อหลิงยังงัวเงียอยู่ เธอได้ยินเสียงแล้วลากรองเท้าออกมาที่ลานบ้าน ก่อนถามว่า “ใครน่ะ?”

พอได้ยินเสียงเธอ เสียงทุบประตูก็เงียบไป รอบด้านเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วบนกิ่งไม้ยามเช้า

พอเปิดประตูใหญ่ก็ไม่เห็นใคร แต่เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรทับเท้าอยู่ ก้มลงมองถึงเห็นกระสอบหลายใบกองอยู่หน้าประตู กระสอบโป่งพองเต็มไปหมด