บทที่ 320 ตายแล้ว

บทที่ 320 ตายแล้ว

วันเวลาผ่านไปอย่างสงบและเรียบง่าย ลู่เยี่ยนฟื้นตัวจากบาดแผลได้เร็วกว่าที่เขาคิดไว้มาก พักรักษาตัวเพียงสี่ห้าวันก็ขึ้นเขาได้แล้ว

เขาไปคนเดียว เดินเที่ยวทั่วภูเขาแถบใกล้เคียง วันละลูกก็ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย แต่ทุกครั้งที่กลับมาก็ไม่เคยกลับมามือเปล่า ในมือมักหิ้วกระต่ายหรือไก่ป่ากลับมาด้วย

ครั้งแรกเขาจับกระต่ายเป็นกลับมาตัวหนึ่ง มันดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ อาซิ่วไม่ยอมให้ฆ่า บอกว่าจะเลี้ยงไว้ด้วยกันกับตัวที่บ้าน ตัวที่บ้านอยู่ตัวเดียวเหงาเกินไป

ไม่มีทางเลือก กระต่ายก็เลยไม่ได้กิน ซูจื่อหลิงซื้อเป็ดกลับมาตัวหนึ่ง ทำเป็ดขอทานให้พวกเขากิน