กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 312 ปลาตัวนี้ตายมาสามวันแล้วกระมัง?
กว่าจะกลับถึงบ้านก็เป็นยามโหย่ว (17:00–19:00) ลู่เยี่ยนบาดเจ็บอยู่แล้ว ทั้งยังนั่งเกวียนที่กระเด้งกระดอน พอกลับมายังต้องเดินต่ออีกหนึ่งชั่วยาม เมื่อถึงตระกูลซูเก่า เขาก็อ่อนแรงจนแทบไม่เหมือนคน
ในบ้านไม่มีห้องว่างแล้ว ท่านย่าซูจึงต้องแบ่งห้องของซูจื่อจ้งกับคนอื่น ๆ ออกเป็นสองส่วน ใช้ม่านกั้นไว้ ให้ลู่เยี่ยนอยู่คนเดียวอีกฝั่ง ส่วนหลี่เจ๋อหลานนอนเบียดกับซูจื่อจ้ง
พอข้าวสุก หลี่เจ๋อหลานก็ยืนเรียกอยู่หน้าประตูตั้งนาน แต่ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงต้องวิ่งไปหาซูจื่อหลิง
เมื่อเห็นคนบนเตียงมีใบหน้าซีดขาว หน้าผากชื้นเหงื่อเย็น เรียกอย่างไรก็ไม่ยอมตื่น ซูจื่อหลิงก็จมอยู่ในห้วงความคิด