บทที่ 311 หนุ่มชาเขียวลู่เยี่ยน

บทที่ 311 หนุ่มชาเขียวลู่เยี่ยน

เมื่อได้ยินว่าจะส่งของมาให้ได้เร็วขนาดนี้ หวังฝูเซิงก็ยิ้มอีกครั้ง “ได้ เช่นนั้นก็ให้พวกเขาส่งมาเลย ถ้าระยะทางไกล ก็ให้ส่งมาสักสองสามวันครั้งก็ได้”

หอยขมเลี้ยงไว้ในน้ำได้ ไม่ตายง่าย ๆ หวังฝูเซิงจึงคิดว่าส่งมาสองสามวันครั้งก็ได้ คราวละสองสามร้อยชั่งก็น่าจะขายได้หลายวัน

“แล้วราคาล่ะ?” ซูจื่อหลิงเงยหน้ามองเขา ถามหยั่งเชิง “คงยังเป็นราคาเดิมใช่ไหม?”

“แน่นอนสิ!” หวังฝูเซิงส่งสีหน้าประมาณว่า ‘เจ้าคิดอะไรอยู่’ ให้เธอ “ต้องราคาเดิมอยู่แล้ว พูดถึงเรื่องนี้” หวังฝูเซิงวางถ้วยเหล้าลง แล้วเริ่มควักถุงเงิน เขาหยิบเงินสามสิบตำลึงให้ซูจื่อหลิง

“ข้าคิดไปคิดมาแล้ว รู้สึกว่าข้ายังต้องซื้อสูตรหอยขมหม่าล่านี้ไว้ จะเอาเปรียบกันเปล่า ๆ ไม่ได้” เขาดันเงินไปตรงหน้าซูจื่อหลิง

ซูจื่อหลิงมองเงินสีขาววาวตรงหน้าอย่างตะลึง เธอไม่คิดเลยว่าหวังฝูเซิงจะให้เงินเธอด้วย

วิธีทำหอยขมนี้เดิมทีก็ตั้งใจยกให้เขาอยู่แล้ว อย่างไรก็ทำไม่ยากนัก ขอแค่ตั้งใจลองคิดดูสักหน่อยก็ทำได้