กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 306 แม่นางซูผู้อ่อนแอใช้ขวานป้องกันตัว!
สุดท้ายมือปราบก็พาจูเฉิงโจวกับพวกไป ส่วนลู่เยี่ยนตามซูจื่อหลิงกลับไปที่หอสุรา
“นี่ ข้าถามหน่อย เจ้านี่พูดจาเหลวไหลออกมาได้อย่างไร?”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นทั้งพี่ชายลูกพี่ลูกน้องและคู่หมั้นของนาง ซูจื่อหลิงก็ขมวดคิ้ว
“ข้าก็แค่พูดตามที่เจ้าพูดไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่พูดแบบนั้น พอจูเฉิงโจวกับพวกฟื้นขึ้นมา เรื่องก็คงโป๊ะแตกไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง คนที่เรียกข้าว่าท่านพี่ก่อนก็เป็นเจ้า!”
ไม่รู้ทำไมซูจื่อหลิงถึงจับได้ว่าน้ำเสียงของเขามีแววน้อยใจอยู่เสี้ยวหนึ่ง
น้อยใจ? เหลวไหล! คนที่น้อยใจควรเป็นนางต่างหาก!
แต่ดูเหมือนว่านางจะเป็นคนเรียกเขาก่อนจริง ๆ ทว่านางทำแบบนั้นก็เพื่อเอาชีวิตรอดนี่นา!