กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 305 พี่ชายลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ
เขาจำได้ว่าตรอกนี้มีรูหมาอยู่ ขอแค่ถอยหลังไปอีกนิดก็ถึงแล้ว หนีออกจากที่นี่แล้วแทรกเข้าไปในฝูงชน ใครจะตามหาเขาเจออีกล่ะ!
เจตนาของเขาชัดเจนเกินไป ลู่เยี่ยนไม่ต้องหันกลับไปดูก็ถามได้ว่า “จัดการคนนั้นอย่างไร?”
ซูจื่อหลิงมองจูเฉิงโจว “ข้าก็ไม่ใช่คนเลือดเย็นไร้เมตตาถึงเพียงนั้น”
เมื่อเห็นสายตาของซูจื่อหลิง จูเฉิงโจวก็แข็งค้างไปทั้งตัว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขาเงยหน้ามองเด็กสาวฝั่งตรงข้าม เห็นนางมองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงจากขาที่บาดเจ็บของเขาไปยังขาอีกข้าง