บทที่ 278 เก็บลูกบ๊วย

บทที่ 278 เก็บลูกบ๊วย

เมื่อรู้ว่าความทรงจำของเขาหยุดอยู่ตอนอายุแปดเก้าขวบ ซูจื่อหลิงก็เข้าใจเสียทีว่าทำไมเขาถึงพูดจาเช่นนั้น

เกวียนวัวโคลงเคลงไปตลอดทาง ผ่านไปครึ่งชั่วยามก็จอดที่ปากหมู่บ้าน เอ้อร์วาจื่อกระโดดลงจากเกวียนเป็นคนแรก แล้ววิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่อยู่บนเกวียน เขายืนยันแล้วว่าผลปิงเฝิ่นเป็นลูกที่เขารู้จัก ระหว่างทางจึงพึมพำอยู่ข้างปากตลอดว่าจะกลับไปเก็บ

เขาไม่ได้พูดกับใคร แต่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ อยู่คนเดียว คำพูดติดอยู่ตรงริมฝีปาก เสียงก็เบามาก

ซูจื่อหลิงตามท่านลุงหลี่เข้าไปในลานบ้าน ท่านป้าหลี่ไม่อยู่บ้าน ในลานยังตากพริกเอาไว้