กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 234 ผึ้งรังห้อยตัวน้อย
มองเด็กหนุ่มที่เหงื่อท่วมศีรษะอยู่ข้างกาย ซูจื่อหลิงเม้มริมฝีปาก “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้…”
นางยังพูดไม่ทันจบ ซูหย่งเหอก็ขัดขึ้นมา เขาเลิกคิ้ว “ทำอะไรถึงขนาดไหน”
ยังไม่ทันให้ซูจื่อหลิงเอ่ยปาก เขาก็พูดต่อ “อย่าคิดมากเลย เดิมทีข้าก็อยากไปภูเขาเทียนเหมินจับปลามากินอยู่แล้ว แค่ไปคนเดียวไม่กล้า พอเห็นเจ้าเข้าพอดีก็ไปเป็นเพื่อนกันสิ”
ซูจื่อหลิงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร “วันนี้เราเปลี่ยนทางเข้าไปกันเถอะ ถือโอกาสสำรวจเส้นทางด้วย”
ซูหย่งเหอไม่ได้ติดใจอะไร เขามองท้องฟ้า “ไปก็ได้ แต่กลัวว่าจะมีเวลาไม่พอ”