บทที่ 233 ซูเอ้อร์หลาง

บทที่ 233 ซูเอ้อร์หลาง

“ซื้อของแพงอย่างนั้นมาทำไม เก็บเงินไว้เถอะ พอถึงปีใหม่ค่อยซื้อ ตอนนั้นพี่ใหญ่ก็กลับมาแล้ว เราซื้อไปห่อเกี๊ยว กินด้วยกันทั้งครอบครัว!” ซูเอ้อร์หลางพูดพลางยิ้มตาหยี ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

นางซูลูบหัวเขา ในใจทั้งปลื้มใจทั้งปวดใจ

ซูต้าหลางไปใช้แรงงานแบกหามที่ท่าเรือ ไม่ค่อยได้กลับบ้านทั้งปี จะกลับมาก็แค่ไม่กี่วันตอนปีใหม่ ตอนนี้เขาอายุสิบแปดแล้ว แต่เรื่องแต่งงานยังไม่มีวี่แวว สองสามีภรรยานางซูร้อนใจแทบแย่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้