บทที่ 173 ลืมซื้อข้าว

บทที่ 173 ลืมซื้อข้าว

ในสายตาของทุกคนมีแต่วัวเหลืองตัวนั้น บิดาของซูจื่อหลิงที่แบกคานหาบ ซูจื่อมู่ที่เพิ่งกลับจากสำนักศึกษา แม้แต่ซูจื่อหลิงก็ถูกเมินเสียสนิท

“โอ้โห วัวตัวนี้ช่าง…” มารดาของซูจื่อหลิงอยากจะบอกว่าแข็งแรง แต่พอเดินวนดูไปแล้วเห็นบั้นท้ายของมัน ก็เปลี่ยนคำพูดทันที “ตัวใหญ่จริง ๆ!”

ท่านปู่สามกับพวกเขาพากันเข้ามาล้อม “ซื้อวัวมาแล้วหรือ” ทุกคนลูบแล้วลูบอีก ชอบใจจนแทบวางมือไม่ลง

หมู่บ้านไป่ฮวาต้งมีครัวเรือนเจ็ดสิบถึงแปดสิบหลัง แต่มีวัวอยู่บ้านเดียว บ้านนั้นมีคนน้อย ทว่าทุกปีไม่ว่าจะไถนาฤดูใบไม้ผลิหรือเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง พวกเขาก็เสร็จเร็วที่สุด