บทที่ 165 ตั้งชื่อจากสมุนไพร หลิงเอ๋อร์ก็คือจ่วนเอ๋อร์

บทที่ 165 ตั้งชื่อจากสมุนไพร หลิงเอ๋อร์ก็คือจ่วนเอ๋อร์

ลู่เยี่ยนรับถ้วยชาไป เป่าเบา ๆ แล้วจิบหนึ่งอึก ก่อนจะมองนางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ยังไม่ทราบเลยว่าหลงจู๊เรียกอย่างไร?”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย

แม่นางผู้นั้นยิ้มพริ้ม ดวงตาใสกระจ่าง นางโบกมือ ท่าทางปลอดโปร่งเป็นกันเองยิ่ง

“หลงจู๊อะไรกันเจ้าคะ อย่าเรียกข้าสูงส่งเช่นนั้นเลย ข้าแซ่ซู ผู้ใหญ่ในบ้านไม่มีความรู้ จึงตั้งชื่อข้าตามสมุนไพร หลิงเอ๋อร์ก็คือจ่วนเอ๋อร์นั่นแหละ”

ลู่เยี่ยนหัวเราะเบา ๆ ก้มหน้าจิบชา ในดวงตากลับมีแววเจ้าเล่ห์ของเด็กสาววาบผ่านไป นั่นเป็นแววที่เขาบังเอิญเห็นเมื่อครู่