บทที่ 164 ถึงพี่ใหญ่ข้าจะพึ่งพาไม่ได้ แต่ข้าพึ่งพาได้นะ!

บทที่ 164 ถึงพี่ใหญ่ข้าจะพึ่งพาไม่ได้ แต่ข้าพึ่งพาได้นะ!

“พูดเกินไปแล้ว!” ซูจื่อหลิงหัวเราะเบา ๆ พลางเปิดซึ้งดูหมั่นโถว

ลู่อันอวี๋ขยับจมูกดม “พี่สาว สุกหรือยัง? ขอข้ากินก่อนสักลูก”

“สุกแล้ว” ซูจื่อหลิงหยิบหมั่นโถวให้เขาลูกหนึ่ง จากนั้นก็ดับไฟในเตา

นางตักน้ำซุปกระดูกให้เขาอีกชาม โรยเกลือกับต้นหอม แล้วตักซอสเห็ดที่เพิ่งอุ่นเสร็จมาให้เขาเล็กน้อย “กินสิ”

จากนั้นก็มองคนที่เฝ้ารถม้าอยู่ “พวกเขาไม่กินหรือ?”

ลู่อันอวี๋กัดหมั่นโถวคำโต กลิ่นหอมของข้าวสาลีกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเห็ดเต็มปาก “กิน รออีกหน่อย พี่ชายข้ายังไม่มา”