กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 117 ทำเต้าหู้บุก
ครู่หนึ่งต่อมา พี่ชายกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องหลายคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางหงอยเหงา ยายหลี่เดินตามหลังมา มือยังถือไม้กวาด คอยเคาะพื้นขู่เป็นระยะ พอได้ยินเสียง หนุ่มลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยที่สุดสองคนก็สะดุ้งโหยง
“ไปยืนสำนึกผิดอยู่ตรงโน้น วัน ๆ ทำให้คนอื่นวางใจไม่ได้เลย”
เห็นได้ชัดว่าพี่ชายกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องหลายคนชินกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาเดินไปยืนหันหน้าเข้าฝาอย่างรู้หน้าที่ แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหนก็ตาม
“ท่านแม่ เจ็บ ๆ ๆ นี่ก็ถึงบ้านท่านยายแล้ว ท่านไว้หน้าข้าสักหน่อยไม่ได้หรือ กลับบ้านแล้วค่อยว่ากันไม่ได้หรือ?”