กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 116 บุกระบาดเต็มไปหมด
กินข้าวเสร็จแล้วยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะมืด ดวงอาทิตย์ก็ยังไม่ตก พี่ชายลูกพี่ลูกน้องหลายคนจึงพาพี่น้องซูจื่อหลิงออกไปเดินเล่น
พวกเขามุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา ระหว่างทางผ่านข้างไร่นา สายตาของซูจื่อหลิงก็ถูกดึงดูดไปยังของสีดำคล้ำที่ถูกโยนทิ้งไว้ตามพื้น
ถ้าเธอเดาไม่ผิด ของพวกนี้น่าจะเป็นบุกใช่ไหม?
เห็นซูจื่อหลิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างทาง คุ้ยตรงนั้นที ตรงนี้ที แต่ไม่ยอมเดินต่อ พี่ชายกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องหลายคนจึงเดินย้อนกลับมา
“เป็นอะไรไปน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง เดินไม่ไหวแล้วหรือ?”
ซูจื่อหลิงส่ายหน้า พอเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกายวาววับ สว่างจนน่าตกใจอยู่บ้าง
หลี่เจ๋อชีชะงักไปทั้งตัว
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้องใหญ่ นี่คืออะไรหรือ?”