กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 91 ตรอกเชียนหนิว
“มี เจ้าอยากได้เท่าไร?”
“อย่างละสองตำลึงแล้วกัน”
“หกสิบอีแปะ” ชายผู้นั้นตวงเครื่องเทศเสร็จก็ยื่นให้ซูจื่อหลิง
ซูจื่อหลิงจ่ายเงินไปด้วยความปวดใจ ของแค่นี้เอง ตำลึงละห้าอีแปะ ต่อให้ในตัวเธอจะพกเงินก้อนโตอยู่ ก็ยังรู้สึกว่าแพงเกินไป คิดในใจว่าคงต้องเข้าไปหาในป่าลึกแล้ว ไม่อย่างนั้นต้นทุนจะสูงเกินไป
นี่แพงกว่าเนื้อเสียอีก
ซูจื่อมู่มองของในมือนิดหน่อย “พี่สาว ซื้อของนี่ไปทำไม ยาท่านย่าหรือ?”
“ไม่ใช่ยา เป็นเครื่องเทศ ยาท่านย่ายังมีอยู่ ไว้ค่อยมาเอาอีกสักพัก” ซูจื่อหลิงเก็บเครื่องเทศแล้วเดินไปอีกฝั่งของถนน