บทที่ 87 ไข่ไก่ป่า

บทที่ 87 ไข่ไก่ป่า

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ตรงหน้าก็มีแต่ต้นไม้เขียวชอุ่ม สายลมในอากาศพาเอาละอองน้ำมาด้วย พัดกระทบใบหน้าให้รู้สึกเย็นฉ่ำ

ในพุ่มหญ้ามีเสียง “พรึ่บ…ลู่ลู่” ดังขึ้น ซูจื่อหลิงตกใจจนกระโดดโหยง หัวใจเต้นรัว เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้นางรู้สึกราวกับหัวใจจะกระเด็นออกมา

ซูจื่อหลิงตั้งสติ มองไก่ป่าที่บินหนีไป แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่พุ่มหญ้าซึ่งกำลังไหวเบา ๆ

นางหาไม้มาแท่งหนึ่ง เคาะไปตลอดทางพลางแหวกหญ้าออก ไม่นานก็เห็นรังที่ซ่อนอยู่ใต้รากไม้

มันซ่อนอยู่ลึกมาก หากไก่ป่าไม่บินหนีออกมาเอง คงยากที่ใครจะพบ