กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 74 หลงจู๊หวัง
“เฮ้อ!” เขาโบกมือ “เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าหลงจู๊อย่างนั้นอย่างนี้หรอก ข้าแซ่หวัง เรียกข้าว่าท่านอาหวังก็ได้”
ซูจื่อหลิงตอบรับอย่างว่าง่าย “ท่านอาหวัง”
หวังไหวลูบหนวดอย่างพึงพอใจ เขายื่นใบชาให้เสี่ยวเอ้อร์ “เอาไปชั่งด้วย แล้วจ่ายเงินให้เรียบร้อย”
“ขอรับ” หลังเสี่ยวเอ้อร์ถอยออกไป หวังไหวก็มองซูจื่อหลิง “ยังไม่รู้เลยว่าแม่นางน้อยแซ่อะไร?”
“ข้าแซ่ซู ชื่อจื่อหลิงเจ้าค่ะ ส่วนจะเรียกอย่างไร ท่านอาหวังเรียกตามสะดวกได้เลย”
ท่าทางสุขุมไม่ลนลานของแม่นางน้อยทำให้หวังไหวพึงพอใจยิ่งนัก และยิ่งชื่นชมนางมากขึ้น