บทที่ 73 ขายชา

บทที่ 73 ขายชา

ทั้งสองเข้าไปในโรงน้ำชา เสี่ยวเอ้อร์เดินมาต้อนรับ เขาไม่ได้ดูแคลนพวกนางเพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ กลับต้อนรับอย่างอดทน

“ทั้งสองท่านจะดื่มอะไรดี?”

ชั้นหนึ่งมีคนไม่มากนัก มีอยู่ประปรายไม่กี่คน ชาชั้นนี้ราคาค่อนข้างถูก กาหนึ่งราคาไม่กี่อีแปะ คนส่วนใหญ่พอดื่มไหว

ชั้นสองกับชั้นสามจึงจะเป็นที่นั่งส่วนตัว ราคาสูงขึ้นเล็กน้อย ยิ่งชั้นสูง ราคาก็ยิ่งสูงตามไปด้วย

หลิวกุ้ยหลานพอเข้าโรงน้ำชามาก็รู้สึกราวกับไม่เป็นตัวเอง มือเท้าแข็งทื่อไม่เชื่อฟัง แม้แต่รอยยิ้มที่เพิ่งยกขึ้นก่อนเข้าประตูยังแข็งค้างไปแล้ว

ซูจื่อหลิงกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง เธอยิ้มพลางหยิบใบชาออกมา “พี่เสี่ยวเอ้อร์ สวัสดี ข้าอยากถามว่าที่นี่รับซื้อใบชาหรือไม่?”

เดิมทีเสี่ยวเอ้อร์กำลังจะบอกว่าไม่รับ แต่ทันทีที่นางเปิดกระบอกไม้ไผ่ เขาก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงกลืนกลับลงไป