กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 52 น้ำตาลมอลต์
พอเขาพูดจบ คนในบ้านก็หยุดกินข้าวพร้อมกัน ต่างเงยหน้ามองพวกเขาทั้งสองคน
ซูจื่อจ้ง “……”
นี่มันลากเขาลงไปเอี่ยวด้วยแล้วไม่ใช่หรือ?
“พวกเจ้าสองคน……” มารดาของซูจื่อหลิงเพิ่งเอ่ยปาก ซูจื่อมู่ก็รีบยอมรับอย่างหงอ ๆ ว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้เข้าไปจริง ๆ แค่เดินผ่านแล้วเห็นอยู่ข้างเขาเป็นแถบแดงจ้าเต็มไปหมด กะดูแล้วน่าจะหนักหลายสิบชั่งได้”
มารดาของซูจื่อหลิงละสายตาจากซูจื่อมู่ แล้วหันไปมองซูจื่อจ้ง
เดิมทีเด็กหนุ่มก็เป็นคนพูดน้อย ใบหน้าที่มักไร้อารมณ์ยิ่งดูคล้ำขึ้นไปอีก
เขาก้มลงจิบแกงคำหนึ่ง แล้วพูดอย่างสงบเสงี่ยมว่า “ท่านป้ารองวางใจเถิด ข้าก็ไม่ได้เข้าไปเหมือนกัน เห็นตอนเดินผ่านเท่านั้น”