บทที่ 27 มีเงินให้หาแล้วยังไม่หา ก็โง่เต็มที

บทที่ 27 มีเงินให้หาแล้วยังไม่หา ก็โง่เต็มที

นางเดินเข้ามา “ขอดูหน่อยว่าเต้าหู้แบบไหนกัน ถึงได้ตะโกนเสียงดังขนาดนั้น กลับบ้านตอนกลางคืนแล้วเอามาให้ข้าดูไม่ได้หรือ?”

ซูจื่อหลิงยิ้มให้นาง “ท่านป้า นี่คือเต้าหู้เซียน”

พูดแล้วเธอก็ยื่นให้ชิมหนึ่งชิ้น ดวงตาของป้าหลี่เป็นประกายทันที “อร่อย ขายอย่างไร? เอามาให้ข้าสองส่วน”

ซูจื่อหลิงตักเต้าหู้ที่คลุกแล้วใส่กะละมังของนาง “ชามละสองอีแปะ ท่านลุงหลี่จ่ายเงินแล้ว”

สุดท้ายซูจื่อหลิงก็ตัดสินใจขายชามละสองอีแปะ ไม่จัดโปรสองชามสามอีแปะแล้ว หาเงินได้มากขึ้นสักหน่อยก็ยังดี อย่างไรเสียพวกเธอออกมาขายแต่ละครั้งก็ไม่ง่าย