กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 14 เธอน่ะ คงจะหยั่งรากที่นี่แล้ว
ไม่นานมารดาของซูจื่อหลิงก็ให้คำตอบกับเธอ
“ซู—จื่อ—มู่!” เธอร้องเสียงดัง เน้นทีละคำ
เธอร้องไปพลางคว้าไม้เขี่ยฟืนท่อนหนึ่งไปด้วย ท่าทางคล่องแคล่วว่องไวและชำนาญ ทำให้ซูจื่อหลิงอ้าปากค้าง
“แม่บอกเจ้าไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปเขาหลังหมู่บ้าน อย่าไปเขาหลังหมู่บ้าน ทำไมไม่ฟังกันบ้าง ต้องรอให้สักวันหมาป่าคาบเจ้าไปถึงจะยอมฟังใช่ไหม?”
ประตูถูกทุบดังปัง ๆ “เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“ไม่!” เสียงเด็กหนุ่มดังมาจากข้างใน “เปิดประตูแล้วแม่ก็จะตีผม ถ้าผมเดาไม่ผิด ตอนนี้แม่ต้องถือไม้เขี่ยฟืนอยู่แน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
ซูจื่อหลิงยืนอยู่ตรงประตู พอได้ยินคำพูดของเขาก็หลุดหัวเราะพรืด “เจ้าหนูนี่ เดาแม่นจริง ๆ!”
ท่านย่าซูเดินผ่านเธอแล้วได้ยินเข้า จึงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าว่าเขาเดาแม่นขนาดนั้นได้ยังไง?”
ซูจื่อหลิง “?”