กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 5 อย่างไรก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ดวงตาของมารดาซูจื่อหลิงเป็นประกายขึ้น “อร่อย!” พูดจบยังพยักหน้าแรง ๆ เพื่อยืนยัน
ซูจื่อหลิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนยิ้มเจือความทะนงนิด ๆ “แน่นอนสิ! ไม่ดูหรือว่าใครเป็นคนทำ!”
พูดจบ นางก็ยิ้มตาหยีมองมารดา “ท่านแม่ แล้ว…” นางแกล้งหยุดลากเสียงท้ายประโยคยาวเหยียด “ที่เหลือยังจะเอาไปให้ไก่กินหรือ?”
มารดาของซูจื่อหลิงยังไม่ทันตอบ ท่านย่าซูที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะและอดใจลองชิมไปคำหนึ่งไม่ไหวก็พูดขึ้นก่อน “ไม่ให้แล้ว นี่อร่อยกว่าผักขมที่เรากินกันเป็นประจำมาก!”
พูดจบก็บ่นเสียงเบาอีกประโยค “ปกติพวกเรากินอะไรเข้าไปกันนะ? ยังไม่อร่อยเท่าอาหารไก่เลย!”