เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 ความอาลัยต่อจักรกล
ในแสงริบหรี่ก่อนรุ่งสาง เถ้าโลหะที่โปรยปรายเหนือซากปรักหักพังของโตเกียวใหม่สะท้อนเป็นสีม่วงแดงประหลาด ราวกับปริซึมเล็กนับไม่ถ้วนหั่นแสงสุดท้ายของวันสิ้นโลกให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ
เท้าจักรกลของมี่ถังจมลงในเถ้าธุลี ทุกย่างก้าวทิ้งรอยลึก 3 เซนติเมตร น้ำยาหล่อเย็นซึมจากรอยแยกบนเกราะ สลักลายใยแมงมุมสีน้ำเงินลงบนเถ้าธุลี พร้อมส่งกลิ่นสนจาง ๆ
“อุณหภูมิแกนกลางทะลุค่าปลอดภัยแล้ว” เสียงของร่างโคลนอัลฟาดังมาจากด้านหลัง เส้นเสียงที่เสียหายของเธอส่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์แหบพร่า “แนะนำให้หยุดจ่ายพลังงานทันที มิฉะนั้นจะหลอมละลายในอีก 17 นาที 32 วินาที”
ปลายนิ้วของมี่ถังลูบดอกไม้ป่าโลหะโดยไม่รู้ตัว รอยร้าวตรงขอบกลีบมีอนุภาคแสงสีทองซึมออกมา จุดแสงเหล่านั้นรวมตัวเป็นเงาร่างมนุษย์พร่าเลือนกลางอากาศแล้วสลายไป ราวกับพยายามสื่อสารเรื่องราวที่ยังไม่จบ
ชิปความทรงจำพลันเริ่มทำงานโดยบังคับ ฉายภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน