กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 เปลวไฟเผาหัวใจ
เตาเผาขยะทางตะวันออกของกองขยะทอประกายประหลาดใต้แสงจันทร์สีเลือด กลิ่นสนิมผสมกับกลิ่นเน่าเหม็นที่สะสมมานานทะลุเข้าสู่โพรงจมูกจักรกลของมี่ถัง กรงเล็บของเธอจิกฝ่ามือลึกจนหนังสังเคราะห์ฉีก ส่งเสียง “แคว่ก” เผยให้เห็นโครงกระดูกโลหะที่มีประกายไฟฟ้าแลบอยู่ด้านล่าง
“สิงเทียน… ไอ้บ้าเอ๊ย อย่าให้ฉันรู้ว่าแกหลอกฉัน…” เสียงของเธอมีเสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรกลปนอยู่ หางฟาดพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ฝุ่นสีเทาดำฟุ้งขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ ฝุ่นเหล่านั้นตกลงบนขนของเธอ ทำให้เธอนึกถึงคืนฝนตกเมื่อเจ็ดปีก่อนที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่