เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ร่างต้นกำเนิดตื่นขึ้น
ทางเดินใต้ดินของสถาบันวิจัยที่เจ็ดเหมือนไส้กลจักรที่กำลังเน่าเปื่อย
เสียงฝีเท้าโลหะของสิงเทียนก้องสะท้อนไปตามท่อที่ขึ้นสนิม ทุกก้าวทำให้สิ่งคล้ายตะไคร่สีแดงเลือดบนผนังหดตัวเล็กน้อย กรงเล็บของมี่ถังหุบเก็บอยู่ในอุ้งเท้า หางตั้งชูสูงอย่างระแวดระวัง
“เมือกพวกนี้...มีชีวิต” เธอหลบเลี่ยงเส้นสีดำที่ขยับยุกยิกอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง “ทั้งสถาบันวิจัยกลายเป็นรังของมันไปแล้ว”
เสี่ยวจิ่วนอนพาดอยู่บนหลังของสิงเทียน แสงสีน้ำเงินที่ขาจักรกลกะพริบวูบวาบ รูม่านตาของเด็กชายกลายเป็นสีน้ำเงินจักรกลทั้งหมดแล้ว แต่สติของเขายังแจ่มชัดอย่างน่าอัศจรรย์
“มันกำลังร้องเพลง...” เสี่ยวจิ่วพูดเบา ๆ “พวกพี่ไม่ได้ยินเหรอ?”
เซนเซอร์รับเสียงของสิงเทียนถูกปรับจนถึงขีดสุด แต่จับได้เพียงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ต่ำกว่า 20 เฮิรตซ์ ความถี่นั้นทำให้แกนพลังงานของเขาเต้นผิดจังหวะ ราวกับกำลังสั่นพ้องกับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาบางอย่าง
“คำเตือน: ตรวจพบร่างหลอมรวมจักรกลชีวภาพ”