112 - บทที่ 112 เจ้าควรแผดเสียงก้องกัมปนาทไปทั่วหล้า

บทที่ 112 เจ้าควรแผดเสียงก้องกัมปนาทไปทั่วหล้า!

-----------------------------------------

“เจียงหยวน?!”

จางอี้หลินเบิกตากว้าง

หวงอี้, หลิวหง และหนานซาน ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

นึกไม่ถึงเลยว่าในยามคับขันสิ้นหวังเช่นนี้ ผู้ที่มาช่วยพวกเขากลับกลายเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนนั้น!

“พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

เจียงหยวนชายตามองคนกลุ่มนั้น ความรู้สึกที่ถูกโชคชะตาชักนำในใจทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

กวนเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่พลันเห็นแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นบนหนวดเครื่องจักร นางจึงรีบร้องเตือน “ระวัง!”

เสี้ยววินาทีต่อมา