111 - บทที่ 111 รถรางลอยฟ้าพุ่งชนตึก มหันตภัยจักรกลรุกราน

บทที่ 111 รถรางลอยฟ้าพุ่งชนตึก มหันตภัยจักรกลรุกราน!

-----------------------------------------

“เวลายังเหลืออยู่ เราจะไปไหนกันต่อดีคะ?” ลั่วซีเอ่ยถามพลางมองดูนาฬิกาข้อมือ

“เจ้าไม่ได้มีงานสังสรรค์หรอกหรือ?”

“งานแบบนั้นจะไปหรือไม่ไปก็ไม่เห็นสำคัญเลย” ลั่วซีหัวเราะเบาๆ “สู้ข้ามาอยู่เคียงข้างเจ้ายังจะดีเสียกว่า ต้องไปสวมบทบาทเป็นดาวมหาลัยผู้สูงส่งเย็นชาต่อหน้าพวกเขาน่ะ”

ดาวมหาลัยสาวแสนสวยรุกหนักเสียจนเจียงหยวนถึงกับตั้งรับแทบไม่ทัน

ลั่วซีเพิ่งมารู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป ใบหน้าเล็กๆ ขึ้นสีระเรื่อ กำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แต่แล้วนางก็รู้สึกถึงสัมผัสขนปุยที่ข้างขา เมื่อก้มลงมองดู

ลูกแมวตัวผอมโซกำลังซุกตัวอยู่ที่ข้างขานาง พลางเงยหน้าขึ้นร้องอย่างอ่อนแรงว่า:

“เมี๊ยว~”

“กรี๊ด!!”