บทที่ 8 ลูกพี่ลูกน้องสาวโม่ซีซี แอบย่องมากินของว่างกลางดึก

กว่าเจียงหยวนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

เวลานี้ทั่วร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือด เหงื่อ และคราบสกปรกสีดำ เขารู้สึกหิวโหยอย่างสุดจะทน แต่ในขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงพลังอันเร่าร้อนที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในกาย

ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

โครก... คราก...

เสียงท้องร้องประท้วงอย่างรุนแรงดังขึ้น ตามมาด้วยความอ่อนเพลียที่ถาโถมเข้ามาอย่างถึงที่สุด

“ไม่ไหวแล้ว หิวจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว”

เจียงหยวนฝืนสังขารคลานลงจากเตียงไปยังห้องนั่งเล่น เถาชุนหรูหลับไปแล้ว เมื่อเห็นอาหารวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ เจียงหยวนก็ไม่รอช้า รีบจัดการอาหารเหล่านั้นอย่างตะกละตะกลาม

ไม่ถึง 10 นาที อาหารทั้งหมดก็ถูกกวาดเรียบ

“อิ่มแค่ครึ่งเดียวเอง”

เมื่อกินเสร็จ เขาก็เข้าไปในห้องน้ำเปิดก๊อกชำระล้างคราบสกปรก พร้อมกับเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบ