กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 235 ศิลปะคือการระเบิด!
ในตอนที่ทุกคนกำลังกังวลอยู่นั้น ม่านพลังโปร่งใสสายหนึ่งก็พลันกางกั้นรอบนอกเวทีประลองไว้
ทุกคนต่างหันมองไปยังชั้นสอง อาจารย์ใหญ่จางเพิ่งจะดึงมือกลับ
"นึกไม่ถึงเลยว่ายัยหนูนี่จะรวบรวมพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวได้ถึงขนาดนี้"
สายตาของอาจารย์ใหญ่จางมองไปยังหลี่จี แม้จะคิดมาตลอดว่าทิศทางการวิจัยของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ไม่ถูกต้องมาโดยตลอด และหลี่จีก็ยิ่งเป็นพวกนอกคอก ทว่ามาถึงตอนนี้เขาก็จำต้องยอมรับ
พลังงานที่รวมตัวอยู่บนมือทั้งสองข้างของหลี่จีเทียบเท่ากับพลังโจมตีที่ผู้มีขอบเขตทลายเวหาเท่านั้นถึงจะระเบิดออกมาได้แล้ว
นี่ไม่ใช่แค่คำว่าน่ากลัวจะอธิบายได้อีกต่อไป
สำหรับร่างผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีกับมนุษย์ การโจมตีที่มีอานุภาพระดับขอบเขตทลายเวหาดูเหมือนจะไม่ใช่ขีดจำกัดสูงสุดที่หลี่จีจะระเบิดออกมาได้ด้วยซ้ำ