บทที่ 147 ผมชื่อเสี่ยวซ่วย ลืมตาขึ้นมาก็กอดคู่หมั้นของเย่ฝานซะแล้ว

บทที่ 147 ผมชื่อเสี่ยวซ่วย ลืมตาขึ้นมาก็กอดคู่หมั้นของเย่ฝานซะแล้ว

ใบหน้าของชุยซินชิงแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบนร่างกาย ลมหายใจของเธอก็ยิ่งเริ่มกระชั้นถี่ขึ้น

แต่ทว่าในตอนนี้ เธอยังมีคำถามที่สำคัญยิ่งกว่านั้นอีกข้อหนึ่ง

ตัวเธอมาอยู่ในอ้อมแขนของเฉินเสวียนได้ยังไงกัน?

"เขา...เขาคงไม่ได้ฉวยโอกาสตอนที่ฉันหลับ แล้วก็..." ชุยซินชิงคิดถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งขึ้นมา

แม้ว่านี่จะเป็นหัวหน้าทีมของเธอ แถมยังช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่อาศัยบุญคุณแบบนี้มาใช้กฎแอบแฝงกับเธอไม่ได้นะ!

ในใจของชุยซินชิงรู้สึกสับสนปนเปจนบอกไม่ถูก

อยากจะซัดหมัดใส่เฉินเสวียนสักทีทันทีแล้วกระชากเขาขึ้นมาเค้นถาม แต่พอลองคิดดูแล้ว ก็ยังทำใจไม่ลง...